Konie stanęły, jak wryte, a niektóre padły na ziemię. Szaweł leżał twarzą ku ziemi. Nie mógł znieść nurtu Światła, który z promiennego Krzyża przenikał przez jego oczy aż do głębi ducha. Leżał na ziemi jak martwy. Ramionami Szawła wstrząsnął cichy szloch, jego ciało drgnęło, ale nie mógł wstać. W jego oczach jeszcze płonęło światło, było to niezmiernie bolesne. Pomimo to czuł w sobie błogą radość. Jakby zdjęto z niego brzemię i pozbawiono ograniczeń zarozumiałych wyobrażeń
pełnię przekonania i ogarnęła ich płomienna euforia. Byli wzruszeni, pełni zachwytu i najchętniej wszyscy pojechaliby z Marią Magdaleną do Damaszku. Ale nie mogli opuścić warowni. Poprosili jednak Magdalenę, i ta pobłogosławiła ich i obdarzyła miłosierdziem chrztu. Obiecała, że z Damaszku przyśle do nich Mojego ucznia. W TYM CZASIE Szaweł wraz ze swymi przyjaciółmi w otoczeniu rzymskich żołnierzy jechał dalej. W TYM CZASIE Szaweł wraz ze swymi przyjaciółmi w otoczeniu
żołnierzy. Już słyszała stukanie końskich kopyt. Odruchowo okryła głowę chustą, jakby się bała, że złoty blask jej włosów mógłby na nią zwrócić uwagę jeźdźców. Kostur, który trzymała w dłoni, lekko drżał. »Mario Magdaleno, posłuchaj: co nadejdzie, musi się stać! Nie bój się, chcę za twoim pośrednictwem obudzić człowieka, który ma być pochodnią dla szukających. Nawet gdyby szorstkie kamienie do krwi ocierały ci nogi, kładź stopy na ich najostrzejsze krawędzie i nie zbaczaj.
chrześcijanko. Pod naszą opieką poczujesz się lepiej. Zabrzmiało to uprzejmie, ale w tle wyraźnie słychać było ironiczny ton. Kiedyś Maria Magdalena zapłonęłaby gniewem. »Nie wszystkim kobietom potrzebna jest ochrona mężczyzny, zwłaszcza gdy są już w podeszłym wieku i samodzielne. Moja ochrona i świta jest większa i potężniejsza od wojsk cesarza. Zejdź mi z drogi, Rzymianinie i pozwól przejść w spokoju. Na twarzy jeźdźca pojawiły się rumieńce gniewu. Jego urażona pycha
Nadchodził dzień i pojawiły się pierwsze promyki słońca. Maria Magdalena pozostała w swojej celi i czekała na wiadomość od Szawła. prowadzącej z Jerozolimy do Damaszku Maria Magdalena zauważyła w dali unoszącą się chmurę pyłu. że Ja Pan go oświeciłem. drodze, prowadzącej z Jerozolimy do Damaszku Maria Magdalena zauważyła w dali unoszącą się chmurę pyłu. W promieniach słońca błyszczały lśniące zbroje rzymskich żołnierzy. Coś zmuszało ją, aby wyszła im naprzeciw. Serce
samo, jak kiedyś samotnie rozpoczęła poszukiwanie Mnie Pana. Gorączka osłabła i bóle spowodowane złamanym żebrem zniknęły. Jej duch połączył się ze Światłem. Teraz nie była już samotna. Spłynęły ku niej jasne kobiety i wzmacniały potrawą ducha. Znowu płynęła ku niej siła czystości. Lecz owa siła nie docierała do niej bezpośrednio z jasnej Panny Irmingard jak wówczas, gdy Ja Jezus, Boże Światło, przebywałem jeszcze na Ziemi; tym razem Lilia płonąca białym światłem, płomienna
czasie jej samej potrzebne było pocieszające ludzkie słowo i pomocna dłoń. Swoje życie już długo poświęcała innym nigdy przy tym nie myśląc o sobie. Ale dlaczego Pan dopuścił do tego, że teraz jest tak słaba i już gaśnie? Gdzie popełniła błąd? To pytanie dręczyło jej ducha. Ananiasz urządził dla niej legowisko. Przygotował wszystko tak dobrze, jak tylko potrafił i obiecał, że wkrótce przyniesie jakieś jedzenie i wodę do picia. Chciał bowiem powrócić do Damaszku, aby sprowadzić
DO NIEGO WO??ANIE ZE ŚWIAT??A!. *Maria Magdalena widziała przy Abd-ru-shinie Nahome, której ziemską matką kiedyś była jako Aloe. GDY SZAWE?? dotarł do Damaszku, chrześcijanie już go oczekiwali, albowiem uczeń Ananiasz odebrał ze Światła przekaz o jego przyjeździe. albowiem uczeń Ananiasz odebrał ze Światła przekaz o jego przyjeździe. Pewnego razu duch Ananiasza opuścił swoje ciało. dotarł do Damaszku, chrześcijanie już go oczekiwali, albowiem uczeń Ananiasz odebrał